Γράφει ο Αντώνης Βασιλείου:
Ο Αντισυνταγματάρχης Αθανάσιος Σακέτας και η θυσία του στη Μικρασιατική Καταστροφή
Στις τραγικές μέρες της Μικρασιατικής Καταστροφής ξεχώρισε μια μορφή που έμεινε στην ιστορία ως παράδειγμα ανδρείας και στρατιωτικής τιμής: ο Σπαρτιάτης Αντισυνταγματάρχης Αθανάσιος Σακέτας.
Η κρίσιμη απόφαση του Αντγου Νικολάου Τρικούπη.
Τα δραματικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τέτοιες μέρες τον Αύγουστο του 1922 στη Μικρά Ασία :
Τρία Σώματα Ελληνικού Στρατού έχουν στρατοπεδεύσει στην περιοχή του Σαγγάριου ποταμού, στη Μικρά Ασία. Απέναντι τους έχουν παραταχθεί τουρκικά στρατεύματα, με επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ, προετοιμαζόμενος για μια γενική επίθεση κατά των ελληνικών δυνάμεων, την οποία πραγματοποίησε αιφνιδιαστικά το πρωί της 13ης Αυγούστου 1922.
Επακολουθήσαν σκληρές μάχες. Την τρίτη ημέρα, τα ελληνικά στρατεύματα κάμπτονται και αρχίσουν να οπισθοχωρούν συντεταγμένα. Την έκτη ημέρα, κατά την οπισθοχώρηση, το A’ Σώμα του Ελληνικού Στρατού, με Διοικητή τον Αντιστράτηγο Νικόλαο Τρικούπη, εγκλωβίζεται από τουρκικές δυνάμεις και το δίλημμα του Στρατηγού ήταν ή να πολεμήσει μέχρις εσχάτων για να αποφύγει την αιχμαλωσία, ή να παραδοθεί. Προτίμησε το δεύτερο, την παράδοση!
Έπρεπε, όμως, την απόφαση του αυτή να την ανακοινώσει στους Αξιωματικούς του, τους οποίους κάλεσε σε έκτακτη συγκέντρωση.
Στο άκουσμα της λέξης «παράδοση», οι Αξιωματικοί έμειναν άφωνοι. Έγιναν κατάχλωμοι, λες και είχε στραγγίσει το αίμα από τις φλέβες τους. Κι όταν στη συνέχεια ο Σωματάρχης είπε: «Οιαδήποτε άμυνα θα αποτελούσε άσκοπη θυσία», έσκυψαν τα κεφάλια τους όλοι και άρχισαν να κλαίνε σαν μικρά παιδιά.
Έσκυψαν τα κεφάλια τους όλοι, πλην ενός! Ο Αντισυνταγματάρχης από τη Σπάρτη Αθανάσιος Σακέτας, μόλις άκουσε τα παραπάνω λόγια του Διοικητή του, έγινε έξω φρενών. Αφήνει βαριές κουβέντες να ξεφύγουν από τα χείλη του και προτού προλάβει κανείς να τον σταματήσει, ορμά έξω και καβαλικεύει το άλογο του. Και ορμά μόνος τους κατά των Τούρκων σε μια έξοδο χωρίς ελπίδα. Προτιμά να σκοτωθεί παρά να παραδοθεί, πιστός στις παραδόσεις της πατρίδας του, της Σπάρτης.
Ο θάνατος με το σπαθί στο χέρι.
Η έφοδός του αιφνιδιάζει τους Τούρκους. Όταν συνειδητοποιούν ότι είναι μόνος, συγκεντρώνουν τα πυρά τους επάνω του. Ο Σακέτας πέφτει νεκρός, διάτρητος από σφαίρες, προτιμώντας να πεθάνει πολεμώντας παρά να παραδοθεί.
Ο Αντιστράτηγος Νικόλαος Τρικούπης παραδόθηκε και μαζί του ο Στρατηγός Διγενής, 100 Αξιωματικοί και 4.400 στρατιώτες
Η μνήμη και η τιμή
Η θυσία του Σακέτα έγινε σύμβολο ανδρείας. Το όνομά του δόθηκε σε στρατόπεδο στον Υμηττό, όπου σήμερα στεγάζεται το Ειδικό Κέντρο Εφοδιασμού Μονάδων Στρατού (ΕΚΕΜΣ).
Πάνω απ’ όλα, όμως, ο Σπαρτιάτης αξιωματικός έμεινε στη συλλογική μνήμη ως εκείνος που ενσάρκωσε στην πράξη το αρχαίο ιδανικό: «Ή ταν ή επί τας».
ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΑ ΑΘΑΝΑΣΙΕ ΣΑΚΕΤΑ ΧΑΙΡΕ !!!