Γράφει ο Αντγος (εα) Αντώνης Βασιλείου
Η τουρκική απόφαση για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων στο Βόρειο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αποτελεί απλώς περιβαλλοντική πρωτοβουλία. Η επιλογή των συγκεκριμένων περιοχών, ιδιαίτερα στην περιοχή μεταξύ Λήμνου–Σαμοθράκης και πέριξ του Καστελλορίζου, εντάσσεται στη γνωστή τουρκική στρατηγική αμφισβήτησης της επήρειας των ελληνικών νησιών στις θαλάσσιες ζώνες.
Τα πάρκα δεν δημιουργούν, βεβαίως, κυριαρχικά δικαιώματα ούτε παράγουν αυτομάτως έννομα αποτελέσματα. Έχουν όμως σαφή επιχειρησιακή και γεωπολιτική σημασία, καθώς η Άγκυρα αποτυπώνει στον χάρτη τη δική της αντίληψη για τον θαλάσσιο χώρο και επιχειρεί να την καταστήσει σταδιακά «κανονικότητα».
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Καστελλορίζου, όπου η τουρκική χάραξη ουσιαστικά υποβαθμίζει την παρουσία του ελληνικού νησιωτικού συμπλέγματος. Πρόκειται για έμμεση αλλά σαφή προβολή της τουρκικής αντίληψης περί «Γαλάζιας Πατρίδας».
Για την Ελλάδα το ζήτημα, επομένως, δεν είναι το περιβαλλοντικό μέτρο καθαυτό. Είναι η συστηματική δημιουργία χαρτογραφικών και πολιτικών τετελεσμένων. Και ακριβώς γι’ αυτό απαιτείται σταθερή ελληνική αντίδραση, διπλωματική και επιχειρησιακή, ώστε καμία μονομερής τουρκική ενέργεια να μη μετατραπεί με την πάροδο του χρόνου από έναν απλό χάρτη σε αποδεκτή διεθνή πραγματικότητα.
Η Άγκυρα χρησιμοποιεί το περιβάλλον ως εργαλείο γεωπολιτικής προβολής. Το ζητούμενο για την Ελλάδα είναι να μην επιτρέψει στον χάρτη να προηγηθεί της πραγματικότητας.
Δείτε τους χάρτες με τα δύο τουρκικά Θαλάσσια Πάρκα
