Γράφει ο Αντώνης Βασιλείου.
Γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1889 στην Άρτα και πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1982 στα Ιωάννινα.
Καταγόταν από εύπορη οικογένεια με φιλανθρωπικές παραδόσεις. Εκπαιδεύτηκε ως εθελόντρια νοσηλεύτρια και συμμετείχε ενεργά στη φροντίδα τραυματισμένων στρατιωτών και εθελοντών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατατάχτηκε μεταξύ των πρώτων στο Τμήμα Εθελοντριών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού που ιδρύθηκε το 1939 στα Γιάννινα, ειδικεύτηκε στη Νοσηλευτική και με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, περισσότερη γνώση και με αυξημένη υπευθυνότητα, ευαισθησία και στοργή ήταν δίπλα σε κάθε άνθρωπο που την είχε ανάγκη.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την 28η Οκτωβρίου 1940, ταξίδεψε και ακολούθησε στρατιωτικές μονάδες για να παρέχει νοσηλευτική βοήθεια και υλική υποστήριξη στους τραυματίες στα πεδία των μαχών.
Ακολούθησε τη νικηφόρα πορεία του Στρατού μας στη Βόρειο Ήπειρο. Στο Αργυρόκαστρο ο Βασιλιάς Γεώργιος Β’ την αποκάλεσε «Μάνα του Στρατιώτη», τίτλος που χαρακτηρίζει την αφοσίωσή της στους στρατιώτες και στην προσφορά της κατά τις πολεμικές περιόδους.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1940, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, ανάμεσα στους πολλούς τραυματίες που είχαν διακομιστεί στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων εντόπισε και το γιο της, τον Ανθυπολοχαγό Γεώργιο Λύκα. Η γενναία Ελληνίδα Μητέρα αφού περιποιήθηκε στοργικά το τραύμα του, τον έστειλε να πάρει αμέσως φύλλο πορείας για να επιστρέψει το γρηγορότερο στη θέση του στο μέτωπο λέγοντας: «Το κρεβάτι έχω να το δώσω σε άλλον, που είναι βαρύτερα τραυματισμένος και εκεί επάνω στο μέτωπο η θέση του είναι άδεια!». Η Καλλιόπη Λύκα δεν ξεχώριζε τους στρατιώτες.
Η αείμνηστος Καλλιόπη Λύκα υπήρξε πρότυπο Ελληνίδας. Σύζυγος ήρωα, μητέρα ήρωα, λεοντόκαρδη αγωνίστρια η ίδια, αλλά και στοργική νοσοκόμα, διακεκριμένη Ερυθροσταυρίτισσα, πάντα στο πλευρό του τραυματία, του ανήμπορου και του κατατρεγμένου.
Στις 15 Φεβρουαρίου 1982 , η ψυχή της πέταξε πάνω από την Πίνδο, από τα άγρια βουνά της Βορείου Ηπείρου και της Ελλάδος για να συναντήσει εκεί ψηλά τις ψυχές και αμέτρητων άλλων αφανών ηρωίδων.
Υπάρχει άγαλμα προς τιμήν της στο προαύλιο χώρο του 3ου Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη, αναγνωρίζοντας το έργο και τη συμβολή της στην υποστήριξη των στρατιωτών.
Αιωνία η τιμή και η μνήμη της.
