Ο Ταγματάρχης Μπαλντούμης Ιωάννης γεννήθηκε το 1893 στην Σαμαρίνα Γρεβενών αλλά η μόνιμη κατοικία του ήταν στο Πραιτώρι Ελασσόνας. Πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Μακεδονικό Μέτωπο, στην Μικρασιατική εκστρατεία και στον Ελληνο-Ιταλικό Πόλεμο, στο Αλβανικό Μέτωπο.
Από το 1914 κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό στο 32ο Σύνταγμα Πεζικού, ως κληρωτός, αλλά συνέχισε να υπηρετεί την Πατρίδα ακολουθώντας μια σταθερή στρατιωτική πορεία και βαθμολογική ανέλιξη, ανερχόμενος μέχρι τον βαθμό του Ταγματάρχη.
Τον Ιανουάριο του 1915 έγινε Δεκανέας και στις 18-8-1915 ονομάσθηκε έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Με τον βαθμό αυτό έλαβε μέρος στις μάχες του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και στο Μακεδονικό Μέτωπο εναντίον των Γερμανό-Βουλγάρων.
Ιδιαίτερα πολέμησε και διακρίθηκε στις μάχες που έγιναν στις 17 Μαΐου 1918 εναντίον των Βουλγάρων στην περιοχή του Σκρά, δυτικά του ποταμού Αξιού, καθώς και στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου 1918, στην παραλίμνια περιοχή της Δοϊράνης.
Συμμετείχε στο ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στη Μικρά Ασία (2/5/1919- 5/9/1922) και τον Ιούνιο του 1919 πήρε προαγωγή στον βαθμό του έφεδρου Υπολοχαγού ενώ τον Αύγουστο του 1922 προήχθη σε έφεδρο Λοχαγό.
Μετά την Μικρασιατική καταστροφή, τον Μάρτιο του 1924 έγινε μόνιμος Λοχαγός και υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες στην Ελλάδα.
Από τον Σεπτέμβριο του 1929 μέχρι τον Μάρτιο του 1930 φοίτησε στην Σχολή Εφαρμογών Πεζικού και κατόπιν τοποθετήθηκε στο Φρουραρχείο Λάρισας και στο 4ο Σύνταγμα Πεζικού, όπου υπηρέτησε μέχρι τις 27 Ιουνίου 1935, οπότε αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ταγματάρχη.
Πριν από το 1940, επανήλθε στις τάξεις του στρατού, ως έφεδρος εκ μονίμων Ταγματάρχης, και συμμετείχε στον Έλληνο-Ιταλικό Πόλεμο του 1940-1941, αρχικά ως σύνδεσμος της Ιης Θεσσαλικής Μεραρχίας και της Vης Ταξιαρχίας με το Β΄ Σώμα Στρατού.
Στις 11-1-1941 ανέλαβε τη Διοίκηση στο 3ο Τάγμα ΠΖ του 4ου Συντάγματος ΠΖ (Λάρισας) και στις 2/2/1941 ανέλαβε Διοικητής του Υποσυγκροτήματος Κιάφε Λούζιτ.
Με την αριθμ. 5794/6-2-1941 διαταγή της Ιης Μεραρχίας ορίστηκε, προσωρινά, διοικητής του 7ου Συντάγματος Πεζικού αλλά στις 11-2-1941 επανήλθε στο 3ο Τάγμα ΠΖ του 4ου Συντάγματος ΠΖ, όπου παρέμεινε ως Διοικητής μέχρι τις 14-3-1941
Πολέμησε στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα στις πολεμικές επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού. Εκεί οργάνωσε τις οχυρωματικές θέσεις του στρατού στο Μαζιάνι και στην τοποθεσία Κιάφε Λούζιτ του υψώματος 731 της οροσειράς Τρεμπεσίνας, όπου αναδείχθηκε ένας πραγματικός ήρωας.
Στις 20-7-1941 τον συνέλαβαν οι Ιταλοί στο σπίτι του και το ιταλικό στρατοδικείο της Ναυπάκτου τον καταδίκασε σε θάνατο. Πέθανε στις 4-6-1942, στο Πολιτικό Νοσοκομείο της Λάρισας, λόγω των βασανιστηρίων που είχε υποστεί.
Για τα ηρωικά του κατορθώματα ο ελληνικός στρατός του απένειμε τα πιο κάτω μετάλλια: Πολεμικός Σταυρός, Αριστείον Ανδρείας και Διασυμμαχικό.
Επίσης η Ακαδημία Αθηνών, τον μνημονεύει στον τόμο που εκδόθηκε για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ των αξιωματικών που διακρίθηκαν ως επικεφαλής νικηφόρων τμημάτων.
Με πληροφορίες από enolympo.gr