Είχαμε την Γαλάζια και τώρα έχουμε και την Ερυθρά Πατρίδα

Γράφει ο Αντώνης Βασιλείου.

Σε έντυπο που εξέδωσε το Αλβανικό Υπουργείο Άμυνας την 18^η Ιουλίου 2025 με τίτλο USHTRIA (Ο ΣΤΡΑΤΟΣ) και στη σελίδα 12, η γείτονα χώρα δεν κρύβει τον μεγαλοϊδεατισμό της και την τάση αντιγραφής του φίλου της χώρας Ερντογάν, σε ότι αφορά στις έγχρωμες πατρίδες, που στην προκειμένη περίπτωση έχει κόκκινο χρώμα.

Με το πρόσχημα της εξιστόρησης του Συνεδρίου του Βερολίνου, δημοσιεύει και σχετικό χάρτη που συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την Ήπειρο, τη Φλώρινα, την Καστοριά, τα Γρεβενά, μέρος της Κοζάνης και την Κέρκυρα !!!!!

Ακολουθεί το κείμενο σε μετάφραση Αντώνη Βασιλείου

Το Συνέδριο του Βερολίνου: Η αρχή μιας εποχής για το αλβανικό ζήτημα

Ιστορικό πλαίσιο – Το “Ανατολικό Ζήτημα” και ο ρόλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν σε σαφή αποδυνάμωση. Οι βαλκανικοί λαοί – Βούλγαροι, Σέρβοι, Έλληνες και Ρουμάνοι – αποκτούσαν αυτονομία ή ανεξαρτησία, ενώ οι ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως η Ρωσία, η Αυστροουγγαρία, η Βρετανία και η Γαλλία επεδίωκαν να επεκτείνουν την επιρροή τους στην περιοχή. Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, που υπογράφηκε στις 3 Μαρτίου 1878 μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ευνοούσε εξαιρετικά τα ρωσικά συμφέροντα και δημιουργούσε μια Μεγάλη Βουλγαρία εις βάρος των αλβανικών και άλλων εδαφών.

Το Συνέδριο του Βερολίνου: Η συνάντηση των “ισχυρών” χωρίς τη φωνή των λαών

Το Συνέδριο του Βερολίνου ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου και ολοκληρώθηκε στις 13 Ιουλίου 1878, με τη συμμετοχή επτά μεγάλων δυνάμεων: της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Αλβανία δεν είχε επίσημους εκπροσώπους, καθώς δεν αναγνωριζόταν ως ανεξάρτητο πολιτικό υποκείμενο.

Στο συνέδριο αυτό, το αλβανικό ζήτημα αγνοήθηκε πλήρως. Τα αλβανικά εδάφη κατανεμήθηκαν άδικα μεταξύ των γειτονικών κρατών, χωρίς να ληφθεί υπόψη ο ντόπιος πληθυσμός:

Στο Μαυροβούνιο δόθηκαν η Πλάβα, η Γκουτσιά και αργότερα το Ούλτσιν.
Στη Σερβία παραχωρήθηκαν οι πόλεις Νις, Πίροτ, Τόπλιτσα και Βράνια, με χιλιάδες Αλβανούς να εκτοπίζονται.
Στην Ελλάδα ανοίχτηκε ο δρόμος για να διεκδικήσει την Τσαμουριά.
Η Βουλγαρία μειώθηκε, αλλά διατηρήθηκαν άλλα εδάφη, ενώ οι βιλαέτια του Μοναστηριού και του Κοσσυφοπεδίου παρέμειναν υπό Οθωμανική διοίκηση.

Η Αλβανική Λίγκα της Πριζρένης: Η εθνική απάντηση των Αλβανών

Το Συνέδριο του Βερολίνου αποτέλεσε την αφορμή για την έναρξη της πολιτικής οργάνωσης των Αλβανών. Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 10 Ιουνίου 1878, είχε ιδρυθεί η Αλβανική Λίγκα της Πριζρένης, ως άμεση απάντηση στον κίνδυνο διαμελισμού των αλβανικών εδαφών.

Η Λίγκα εκπροσωπούσε μια πανεθνική ένωση και στόχευε στη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας, της αυτονομίας και της πολιτιστικής ενότητας των Αλβανών.

Οργάνωσε ένοπλες δυνάμεις, κινητοποίησε τον λαό και την αλβανική διπλωματία ώστε να αποτραπεί η εφαρμογή των αποφάσεων του Συνεδρίου. Οι μάχες στην Πλάβα και στη Γκουτσιά, η υπεράσπιση του Ούλτσιν και η αποστολή υπομνημάτων στην Ευρώπη, αποδεικνύουν την αποφασιστικότητα των Αλβανών να μην αποδεχθούν τον διαμελισμό.

Μακροπρόθεσμες συνέπειες – πληγές με βαθιές ρίζες

Οι αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου προκάλεσαν ανθρώπινες τραγωδίες – χιλιάδες Αλβανοί εκδιώχθηκαν βίαια από τις εστίες τους, ιδιαίτερα από την Τόπλιτσα, το σαντζάκι του Νις και άλλες περιοχές που προσαρτήθηκαν από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Αυτοί οι εκτοπισμοί θεωρούνται από τα πρώτα καταγεγραμμένα εθνοκαθαρτικά γεγονότα στα Βαλκάνια.

Από την άλλη πλευρά, τα γεγονότα αυτά ανέδειξαν την αναγκαιότητα της ενότητας των Αλβανών για την υπεράσπιση της ταυτότητας, της γλώσσας και της γης τους. Το Συνέδριο του Βερολίνου δεν ήταν το τέλος, αλλά η αρχή μιας νέας εποχής αλβανικής αντίστασης, που κορυφώθηκε με την ανεξαρτησία το 1912.

Μαθήματα από την ιστορία

Το Συνέδριο του Βερολίνου αποτελεί πικρή απόδειξη ότι η μοίρα των εθνών δεν μπορεί να καθορίζεται σε διπλωματικά τραπέζια χωρίς εκπροσώπηση. Ωστόσο, αποτελεί και θεμέλιο λίθο της εθνικής συνείδησης των Αλβανών, όταν συνειδητοποίησαν πως μόνο ενωμένοι, οργανωμένοι και αποφασισμένοι μπορούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους.

Σήμερα, πάνω από έναν αιώνα αργότερα, η μνήμη του Συνεδρίου του Βερολίνου πρέπει να λειτουργεί ως κάλεσμα για εθνική ενότητα, για τη διατήρηση της ταυτότητας και της κοινής μας ιστορίας.