Η Ουκρανία, πρώην δημοκρατία της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) από το 1922–1991, κάποτε φιλοξενούσε σοβιετικά πυρηνικά όπλα και συστήματα εκτόξευσης στο έδαφός της.
Η πρώην Σοβιετική Ένωση είχε επεκτείνει το πυρηνικό της πρόγραμμα σε τέσσερις μόνο από τις δημοκρατίες της: Λευκορωσία, Καζακστάν, Ρωσία και Ουκρανία.
Μετά τη διάλυσή της το 1991, η Ουκρανία έγινε η τρίτη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο και κατείχε περίπου το ένα τρίτο των πρώην σοβιετικών πυρηνικών όπλων, των συστημάτων εκτόξευσης και σημαντική γνώση του σχεδιασμού και της παραγωγής της.
Η Ουκρανία κληρονόμησε περίπου 130 διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους UR-100N (ICBM) με έξι κεφαλές ο καθένας, 46 RT-23 Molodets ICBM με δέκα κεφαλές το καθένα, καθώς και 33 βαριά βομβαρδιστικά, συνολικά περίπου 1.700 πυρηνικές κεφαλές που παρέμειναν στο ουκρανικό έδαφος.
Το 1994, η Ουκρανία συμφώνησε να μεταφέρει αυτά τα όπλα στη Ρωσία και έγινε συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, με αντάλλαγμα τις διαβεβαιώσεις από τη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο για σεβασμό της Ουκρανικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας στα υπάρχοντα σύνορα.
Στη συνέχεια το 2014 η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και τον Φεβρουάριο του 2022 εισέβαλε στην Ουκρανία και έχει καταλάβει προς το παρόν το 20% της χώρας.
Όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί αν είχε την πρόνοια να κρατήσει μερικά αν όχι όλα τα πυρηνικά της όπλα.
Ελπίζω οι αρμόδιες ηγεσίες μας να μην στηρίξουν το μέλλον μας στις ανέξοδες υποσχέσεις των συμμάχων μας και να μην υποβαθμίσουν την αποτρεπτική ισχύ της χώρας μας.