Επιστολή με ημερομηνία 30 Σεπτεμβρίου 2021 από τον Μόνιμο Αντιπρόσωπο της Τουρκίας Feridun H. Sinirlioğlu στα τα Ηνωμένα Έθνη προς τον Γενικό Γραμματέα.


Το κείμενο της πρόσφατης επιστολής της Τουρκίας προς τον Γενικό Γρεμματέα του ΟΗΕ, σχετικά με την αποστρατικοποίηση των Ελληνικών νησιών του Αιγαίου, σε μετάφραση του Αντώνη Βασιλείου.

Θα πρότεινα παράλληλα να αναγνωσθεί και το άρθρο του Αντγου (εα) Αντώνη Βασιλείου για το καθεστώς των νησιών του Αν. Αιγαίου ΕΔΩ.

Το κείμενο της επιστολής.

Επιπλέον της επιστολής μου με ημερομηνία 13 Ιουλίου 2021 (A/75/961-S/2021/651) και με αναφορά στην επιστολή του Μόνιμου Εκπροσώπου της Ελλάδας με ημερομηνία 27 Ιουλίου 2021 (A/75/976-S/2021/684) , Θα ήθελα, μετά από εντολή της κυβέρνησής μου, να σας επιστήσω τα ακόλουθα:

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι η Μόνιμη Εκπρόσωπος της Ελλάδας, στην επιστολή της που αναφέρθηκε παραπάνω, επιμένει να προσπαθεί να δικαιολογήσει τη συνεχιζόμενη ουσιαστική παραβίαση της Ελλάδας από τις διατάξεις αποστρατιωτικοποίησης της Λωζάνης του 1923 και των Συνθηκών Ειρήνης του Παρισιού του 1947. Η Τουρκία απορρίπτει όλα τα επιχειρήματα και τους ισχυρισμούς που περιέχονται σε αυτήν και θα ήθελε να υπογραμμίσει τα έξι νομικά σημεία που αναπτύσσονται παρακάτω.

Πρώτον, το άρθρο 12 της Ειρηνευτικής Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 επιβεβαίωσε, με την προϋπόθεση της αποστρατικοποίησης των νησιών, την απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 1914 από τη Διάσκεψη του Λονδίνου, η οποία παραχώρησε ορισμένα νησιά του Αιγαίου στην Ελλάδα. Όπως φαίνεται από το γράμμα της Ειρηνευτικής Συνθήκης της Λωζάνης και τον τρόπο με τον οποίο επιβεβαιώνει την απόφαση του 1914, η κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά ήταν και παραμένει εξαρτημένη από την αποστρατικοποίηση. Ο ισχυρισμός ότι η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου δεν συνδέεται με τη διατήρηση του αποστρατιωτικοποιημένου καθεστώτος τους στερείται νομικής βάσης. Το άρθρο 12 της Ειρηνευτικής Συνθήκης της Λωζάνης καθιερώνει απερίφραστα (εν μέρει την αναφορά στην απόφαση του 1914) μια σαφή σύνδεση μεταξύ κυριαρχίας και αποστρατικοποίησης για όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Το άρθρο 13 της ίδιας Συνθήκης καθορίζει περαιτέρω τη φύση του αποστρατιωτικοποιημένου καθεστώτος για τα νησιά Μυτιλήνη, Χίο, Σάμο και Νικαρία, θέτοντας τους περιορισμούς που αφορούν το καθεστώς αυτό. Όσον αφορά τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, υπόκεινται (σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1923 για το καθεστώς των Τουρκικών Στενών) σε ένα ακόμη πιο αυστηρό καθεστώς, λόγω της γειτνίασής τους με την τουρκική ηπειρωτική χώρα.

Δεύτερον, η Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 καθιέρωσε ένα νέο καθεστώς μόνο για τα Τουρκικά Στενά: δεν περιέχει συγκεκριμένη διάταξη σχετικά με τον τερματισμό οποιασδήποτε προηγούμενης διάταξης και υποχρέωσης αποστρατικοποίησης που δεσμεύει την Ελλάδα. Όπως προκύπτει από το προοίμιο της Σύμβασης του Μοντρέ (και το ευρύτερο πλαίσιο), τα συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση δεν συμφώνησαν, μεταξύ τους, για ένα διαφορετικό καθεστώς όσον αφορά την Τουρκία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το προοίμιο αναφέρεται μόνο στη ρύθμιση της διέλευσης και της ναυσιπλοΐας στα Στενά στο πλαίσιο της τουρκικής ασφάλειας και (όσον αφορά τη Μαύρη Θάλασσα) την ασφάλεια των κρατών που ήταν παρόχθια κράτη σε σχέση με τη Μαύρη Θάλασσα. Η αναφορά στον Εύξεινο Πόντο αποκλείει την Ελλάδα και δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα της ασφάλειας της Ελλάδας. Επομένως, η Σύμβαση του 1936 δεν θα μπορούσε με κανένα τρόπο να τερματίσει ή να καταργήσει τις υποχρεώσεις αποστρατικοποίησης που δεσμεύουν την Ελλάδα, όπως ορίζεται στη Σύμβαση του 1923. Η Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 επιτρέπει μόνο στην Τουρκία να στρατιωτικοποιήσει ξανά τη ζώνη των Στενών: δεν περιέχει τέτοια διάταξη (ρητή ή σιωπηρή) για την Ελλάδα.

Τρίτον, οι πολιτικές δεσμεύσεις που δεν έγιναν κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων ή συνομιλιών μεταξύ των μερών δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι δημιουργούν οποιαδήποτε νομική υποχρέωση. Επιπλέον, όπως τόνισε το Τμήμα του Διεθνούς Δικαστηρίου στη Διαφορά στα σύνορα, υπάρχει καθήκον να επιδείξουμε μεγάλη προσοχή πριν δώσουμε οποιοδήποτε βάρος σε μια τέτοια δήλωση όταν δεν απευθυνόταν σε κάποιον συγκεκριμένο αποδέκτη (ICJ Reports 1986, σ. 554 , σ. 574). Η μέχρι τώρα κρατική πρακτική της Τουρκίας και η κρατική πρακτική της Ελλάδας μέχρι τη δεκαετία του 1960 όσον αφορά την ερμηνεία των διατάξεων αποστρατικοποίησης των προαναφερθέντων μέσων σε κάθε περίπτωση ακυρώνουν τα επιχειρήματα της Ελλάδας ως προς αυτό.

Τέταρτον, ο ισχυρισμός ότι η Τουρκία δεν μπορεί να επικαλεστεί τις διατάξεις αποστρατιωτικοποίησης της Ειρηνευτικής Συνθήκης του Παρισιού του 1947 έναντι της Ελλάδας λόγω του εξωκομματικού καθεστώτος της Τουρκίας είναι νομικά αβάσιμος. Η Ειρηνευτική Συνθήκη του Παρισιού του 1947 είναι μια άριστη συνθήκη αποστρατικοποίησης: είναι, λόγω του χαρακτήρα της, ένα από τα κλασικά παραδείγματα ενός μέσου συνθήκης που καθιερώνει ένα «αντικειμενικό καθεστώς». Όπως είναι γνωστό, το αποτέλεσμα της δημιουργίας ενός τέτοιου καθεστώτος έγκυρου erga omnes αποδίδεται σε συνθήκες που αποδίδουν ειδικό καθεστώς σε εδάφη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση των Νήσων Aaland, αποστρατιωτικοποιημένων σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1856 για την Αποστρατικοποίηση των Νήσων Aaland, προσαρτημένη στη Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού του 1856.

Πέμπτον, και μετά από το τέταρτο, το γεγονός ότι τέτοιες συνθήκες δημιουργούν αντικειμενικά καθεστώτα επιβεβαιώθηκε από τη Διεθνή Επιτροπή Νομικών, που ανατέθηκε το 1920 από το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών με το καθήκον να δώσει συμβουλευτική γνώμη για τις νομικές πτυχές της Ερώτηση για τα νησιά Aaland μεταξύ Φινλανδίας και Σουηδίας. Η Διεθνής Επιτροπή έκρινε ότι οι διατάξεις αποστρατιωτικοποίησης «αποτελούσαν ένα ειδικό διεθνές καθεστώς σχετικά με στρατιωτικούς λόγους, για τα Νησιά Aaland»: αυτό σήμαινε ότι κάθε ενδιαφερόμενο κράτος είχε «το δικαίωμα να επιμείνει στη συμμόρφωσή τους» (Επίσημη Εφημερίδα της Ένωσης Εθνών, Ειδική Συμπλήρωμα Νο 3, 1920, σελ. 15, 18–19). Σύμφωνα με τη δήλωση γνώμης της Διεθνούς Επιτροπής, η Σουηδία, αν και δεν ήταν συμβαλλόμενο κράτος στη Σύμβαση του 1856, είχε το νόμιμο δικαίωμα να απαιτήσει την τήρηση των διατάξεων αποστρατικοποίησης. Με την ίδια λογική, η Τουρκία, ένα ενδιαφερόμενο κράτος, έχει το δικαίωμα να επιμείνει στη συμμόρφωση της Ελλάδας με τις συμβατικές υποχρεώσεις αποστρατιωτικοποίησης με τις οποίες δεσμεύεται η Ελλάδα. Επιπλέον, η Τουρκία παροτρύνει άλλα κράτη μέλη στις εν λόγω συνθήκες να καλέσουν την Ελλάδα να συμμορφωθεί με τις διατάξεις αυτών των συνθηκών.

Με την στρατιωτικοποίηση των εν λόγω νησιών, η Ελλάδα έχασε το δικαίωμα της να ισχυριστεί ότι η Τουρκία είναι αντιφατική με τις προαναφερθείσες συνθήκες και τα δικαιώματα που ισχυρίζεται ότι απορρέει από αυτές. Όπως παρατήρησε το Διεθνές Δικαστήριο στη Ναμίμπια, «ένα μέρος που αρνείται ή δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του δεν μπορεί να αναγνωριστεί ότι διατηρεί τα δικαιώματα που ισχυρίζεται ότι απορρέει» από το εν λόγω μέσο (ICJ Reports 1971, σ. 16, σ. 46). Το διεθνές δίκαιο σίγουρα δεν επιτρέπει την άνιση κατάσταση κατά την οποία ένα κράτος που αθετεί εξακολουθεί να βασίζεται για τους δικούς του σκοπούς σε μια συνθήκη της οποίας τις ίδιες τις παραβιάζει.

Έκτον, είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι η Μόνιμη Εκπρόσωπος της Ελλάδας στην επιστολή της επέλεξε να διατυπώσει παράλογους πολιτικούς ισχυρισμούς όσον αφορά το περιφερειακό πλαίσιο και όχι να επικεντρωθεί σε νομικά επιχειρήματα. Εκτός από την αποκάλυψη της αδυναμίας της νομικής θέσης της Ελλάδας, οι ισχυρισμοί αντικατοπτρίζουν μια κατάσταση πνεύματος που είναι αποσυνδεδεμένη από την πραγματικότητα. Ως εκ τούτου, δεν χρήζουν περαιτέρω απάντησης.

Η Τουρκία καλεί για άλλη μια φορά την Ελλάδα να τηρήσει τις διατάξεις αποστρατιωτικοποίησης των προαναφερθέντων συνθηκών και να επαναφέρει το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των Νήσων του Ανατολικού Αιγαίου, όπως ήταν πριν από την εμφάνιση των παραβιάσεων της Ελλάδας.

Θα ήμουν ευγνώμων αν κυκλοφορούσατε την παρούσα επιστολή ως έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης, στο σημείο 78 (α) της ημερήσιας διάταξης, και του Συμβουλίου Ασφαλείας, και δημοσιεύσετε την ιστοσελίδα της Διεύθυνσης για τις Θαλάσσιες Υποθέσεις και το Δίκαιο του τη θάλασσα, καθώς και στην επόμενη έκδοση του Δελτίου Νόμου της Θάλασσας.

(Υπογράφτηκε) Feridun H. Sinirlioğlu

Μόνιμος αντιπρόσωπος

Η πρωτότυπξη επιστολή στην Αγγλική γλώσσα βρίσκεται ΕΔΩ.

 

Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα αυτή εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Επίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση των άρθρων και των σχολίων χωρίς την αναφορά της σελίδας ως πηγή.

Ακολουθήστε την ιστοσελίδα μου στο GOOGLE NEWS για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα μας.


Leave a Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

© 2021 Antonios L Vasileiou