Κοινός σάκος προπόνησης  της εκάστοτε κυβέρνησης και αντιπολίτευσης,  τα στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος, εύκολα προσφερόμενα θύματα για άκριτη κριτική.


Από ανάρτηση στο Facebook του Αντγου (εα) Δημοσθένη Αναγνωστάκη, τέως υπαρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος

Το 2007 η σημερινή αντιπολίτευση κατηγορούσε την τότε αλλά και σημερινή κυβέρνηση για την πυρκαγιά στην Πελοπόννησο. Το 2018 για την πυρκαγιά στο Μάτι, η σημερινή κυβέρνηση και τότε αντιπολίτευση, κατηγορούσε την τότε κυβέρνηση και σημερινή αντιπολίτευση.

Κοινός σάκος προπόνησης  και των δυο,  τα στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος εύκολα προσφερόμενα θύματα για άκριτη κριτική.

Εάν πρωτίστως δεν ομονοήσουν οι πολιτικές δυνάμεις απέναντι στο πρόβλημα των πυρκαγιών αλλά και γενικότερα των κινδύνων η κοινωνία παρασυρόμενη αλλά και εύκολα καθοδηγούμενη θα είναι διχασμένη και επιθετική απέναντι στον σάκο του μποξ που λέγεται Πυροσβεστικό Σώμα.

Τα στελέχη δεν εργάζονται σύμφωνα με το ποιός κυβερνάει. Μόνο «ηλίθιοι» μπορεί να σκέφτονται έτσι ή όποιοι έχουν σκοπιμότητες. Αυτοί που ήταν το 2007 είναι και το 2018 και μάλιστα πιο πλούσιοι με γνώση και εμπειρία , απλά στην σχολή «θεών»  που φοίτησαν δεν κατάφεραν να πάρουν πτυχίο.

Φτάσαμε στο νοσηρό σημείο να κατηγορείται ο διασώστης μας γιατί δεν μας έσωσε και όχι μόνο αυτό, κατηγορείται και για ενδεχόμενο δόλο.

Από το 2014 έως και το 2018 η χώρα διέθετε 3 Ε/Π βαρέως τύπου το 2019  6 το 2020 9 και το 2021 10. Διέθετε μεσαίου τύπου Ε/Π με κάδο το 2014 9 το 2015 8 το 2016-2017-2018 7 το 2019 έως και το 2021 12.

Όλοι διαμαρτύρονται για το κόστος μίσθωσης αλλά δυστυχώς πρώην στελέχη μας, 39 τον αριθμό, βρέθηκαν κατηγορούμενοι για κακουργήματα γιατί απλά υπέγραφαν ως όφειλαν ένα ειλικρινέστατο εισηγητικό, τα ελικόπτερα έρχονταν κάνανε την δουλειά τους, οι πολιτικοί που εξέδωσαν τις αποφάσεις είχαν ασυλία και τα υπηρεσιακά στελέχη από Αρχηγούς του Π.Σ. έως τον τελευταίο στην ιεραρχία Αξιωματικό τρέχουν στις αίθουσες των δικαστηρίων για να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Το απέδειξαν όλοι γιατί ήταν αυτονόητο ότι έκαναν ως όφειλαν την δουλειά τους. Φυσικά το ψυχολογικό, οικονομικό και κοινωνικό κόστος βάρυνε τους ίδιους.

Από την άλλη, την χειρότερη πλευρά βρέθηκαν, συνάδελφοι κατηγορούμενοι για κακουργήματα επειδή  παρότι έκαναν το ανθρωπίνως δυνατόν δεν τα κατάφεραν (58 νεκρούς έχει το Π.Σ. Έπρεπε να έχει κι άλλους??). Συνέτρεξαν να βοηθήσουν και να μας σώσουν  από τα δικά μας λάθη, από τις δικές μας επικίνδυνες ενέργειες της χωροταξικής, πολεοδομικής, της δασονομικής, τις οικοπεδικής  αυθαιρεσίας και πολλές άλλες επικίνδυνες για την ασφάλεια μας αμέλειες.

Φτάσαμε στο νοσηρό σημείο να φταίει ο διασώστης μας και όχι εμείς που αποφασίσαμε να ζούμε μέσα σε ένα κωνοφόρο πυρόφιλο είδος θεωρώντας ανόητα ότι όταν υπάρχει πυρκαγιά θα κινδυνέψει μόνο αυτό και όχι εμείς. Τελικά στην σχολή “θεών”  φοιτήσαμε και εμείς οι πολίτες αλλά δεν την τελειώσαμε.

Το χειρότερο όμως είναι ότι σε αυτόν που ασκείται ποινική δίωξη για εμπρησμό εξ αμελείας και παρότι έχει άμεση συνάφεια με το αποτέλεσμα της ενέργειας του, η απαγγελλόμενη κατηγορία είναι σε βαθμό πλημμελήματος και ο πυροσβέστης που τρέχει να μας γλυτώσει από τον παραπάνω διώκεται για κακουργήματα ή για σωρεία πλημμελημάτων. Δηλαδή η πολιτεία δεν μπορεί να μετατρέψει το αδίκημα έστω ως ιδιώνυμο με τις προβλεπόμενες ποινές για την ενέργεια αυτή για να δούμε εάν αλλάξει η συμπεριφορά μας.?? Βεβαιότατα και θα αλλάξει. !!

Ένα επάγγελμα–λειτούργημα, αντιμέτωπο διαχρονικά και καθημερινά με τους ίδιους παράγοντες που επηρεάζουν τις πυρκαγιές και τους λοιπούς κινδύνους,  έχει τελικά καταστεί κακουργηματικού χαρακτήρα πράξη με την εκπλήρωση των καθηκόντων να κρίνεται  εκ του αποτελέσματος και σαν εν τέλει να μην εμπεριέχει ουδέποτε την εκ των προτέρων ενέργεια της καλής πίστης. Η καλή πίστη με την οποία πάντα λειτουργεί ο πυροσβέστης, ως κρατικό όργανο ώστε να  ανταποκριθεί στα πάσης φύσεως καθήκοντά του είναι ο άγραφος κανόνας του πυροσβεστικού επαγγέλματος.

Η καλή πίστη προσδιορίζει και αντιπροσωπεύει μέσα από τον καθένα μας που έχουμε υπηρετήσει αυτή την θέση, με άρρητο τρόπο ως ιδέα,  την κοινωνική αξία που αποδίδει το ίδιο το Κράτος στην προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών. Κακή πίστη με την οποία ενήργησε ο πυροσβέστης αυτομάτως σημαίνει κακόπιστη συμπεριφορά του Κράτους απέναντι στους πολίτες του, αλλά και κακόπιστη συμπεριφορά του ίδιου του φυσικού προσώπου του κάθε πυροσβέστη ως ανθρώπου απέναντι στους ίδιους τους συνανθρώπους του. Ισχύει λέτε κάτι τέτοιο???

Καταδικάζοντας το κράτος τον πυροσβέστη καταδικάζει τον εαυτό του, δηλαδή λειτουργεί ενίοτε ως ένα επιθετικό αυτοάνοσο νόσημα στον ίδιο του τον «οργανισμό», στα θεμέλια  της ίδιας της κοινωνίας, επιτίθεται στο ανοσοποιητικό (αμυντικό) σύστημά του.  Ποια η σημασία τότε του όρκου του πυροσβέστη??? Και για ποιο λόγο παρίσταται σε όλα τα συμβάντα με ενέργειες και αποφάσεις?? Από κακή πίστη??? Μήπως τελικά δεν χρειάζεται αυτή η υπηρεσία παροχής ασφάλειας προς τον πολίτη ??

Δεν μου προξενεί καμία εντύπωση η κάθε μορφής επίθεση, που σε αυτή τη χώρα καθημερινά ξεχνούν οι πολίτες της την προηγούμενη ημέρα,  καταδικασμένοι να λησμονούν την ιστορία τους. Η Γνώση υπήρχε πάντα σε αυτόν το τόπο ως η δικαιολόγηση της αλήθειας, ως εργαλείο και  μέθοδος της ερμηνείας των πραγμάτων και των συνθηκών που διέπουν κάθε τι που προκαλεί την απορία μας ή το ερευνητικό μας ενδιαφέρον προκειμένου να καταλήγουμε στο τι  εν τέλει γίνεται πιστευτό και τι όχι. Γνώση που στην εποχή μας, οι δυνατότητες και οι αντοχές για την απόκτησή της αποδυναμώνονται μέρα με την ημέρα. Γνώση που τουλάχιστον στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι και στη συλλογική μας συνείδηση έχει διαλυθεί – αποσυντεθεί σε πολλές και διαφορετικές γνώμες και διχογνωμίες, μιας και  οι πολίτες της χώρας δέχονται απλώς πρόχειρες εκφάνσεις της πραγματικότητας οδηγούμενοι σε μια πλασματική ευδαιμονία για το πόσο καλά γνωρίζουν την πραγματικότητα όταν εκφέρουν άποψη,  η οποία όπως φαίνεται διαμορφώνεται υπό διαδικασίες και συνθήκες “Κολοσσαίου”.

Σε αυτή την “Αρένα” το πολιτικό σύστημα της χώρας δίκην Καίσαρος αντί να ομονοήσει και να καταργήσει τις Μονομαχίες, συνεχίζει να ανασηκώνει τον αντίχειρα δείχνοντας με αυτόν το έδαφος και το φιλοθεάμον κοινό, οι πολίτες από τις Κερκίδες να αρέσκονται σε αυτού του τύπου την  «καλή πίστη»  της Αρένας και του Καίσαρα. Το αυτοάνοσο που λέγαμε…

Δεν μου προξενεί επίσης καμία εντύπωση πως οι παλαιότεροι ημών (τουλάχιστον ως πολίτες αυτής της χώρας που επιδίωκαν την ενημέρωσή τους) και γνώση είχαν και περισσότερο εργατικοί και ανδρείοι στέκονταν απέναντι στην κατάκτηση της εξήγησης των πραγμάτων , στην διαμόρφωση της ορθής γνώμης και στην παραγωγή εν τέλει επιβεβαιωμένης γνώσης.

Δυστυχώς στην κατάκτηση αυτής της παρθένας γνώσης παρεμβάλλεται στο ενδιάμεσο και η προσωπική επιδίωξη της αυτοπροβολής, της αλλότριας έρευνας, της μεθόδευσης και της καθοδήγησης των γεγονότων. Εκεί ένα σοβαρό εγχείρημα γνωστικής διαδικασίας γίνεται ένα παίγνιο εντυπώσεων,  εκπορνεύεται και προφανώς αποκτά άλλες διαστάσεις. Φαινόμενα πλέον καθημερινά μεταξύ των «Μονομάχων» προκειμένου να κερδίσουν τουλάχιστον και όχι μόνο το κοινό του “Κολοσσαίου”…

Σε συνέχεια των παραπάνω  που  περιγράφω αξιωματικά σαν ένα ημερολόγιο του Σκάφους μας για ότι συνέβη μέχρι σήμερα, συμβαίνει και θα συμβεί στο μέλλον σε σχέση με τις πυρκαγιές και τους παράγοντες που τις επηρεάζουν, παραθέτω παρακάτω το άρθρο 214 του Δασικού Κώδικα (Ν.Δ. 86/1969 – ΦΕΚ Α 7/18.01.1969 του οποίου τα άρθρα 210-218 καταργήθηκαν με το άρθρο 79 παρ.1 περ. α’ του Ν.998/1979) το οποίο αναδεικνύει καθώς έχει καταργηθεί, ότι σε αυτή τη χώρα έχουμε μια ακριβή υποχρέωση να εξοφλήσουμε ως προς το αξιακό μας σύστημα και τους άγραφους κανόνες μας οι οποίοι κάποια στιγμή πρέπει να γίνουν και «γραπτοί».

Την αποκατάσταση της «καλής πίστης» με την οποία επιχειρεί ο πυροσβέστης και την κατάργηση της ποινικής ευθύνης των ενεργειών του στο πεδίο επιχειρήσεων. Ο πυροσβέστης τελεί αλλά και θέτει υπό υψηλή διακινδύνευση την ζωή του είτε όταν ενεργεί είτε όταν παίρνει αποφάσεις κατά τις επιχειρήσεις, λειτουργεί όντας εκπαιδευμένος σε ένα συνεχώς  μεταβαλλόμενο περιβάλλον χωρίς όμως καμία απολύτως προστασία της δεδομένης καλής πίστης που υπηρετεί ως αρχή,  εν αντιθέσει (ένα απλό παράδειγμα λέω) με τα  Δ.Σ του ΤΕΚΑ,  του ΤΑΥΠΕΔ, της Επιτροπής γνωμοδότησης των Λοιμοξιολόγων κ.λ.π..

Και ερωτώ : Ποιά άλλη ενδεχομένως τεκμηρίωση για τη καλή πίστη απαιτείται όταν ο πυροσβέστης είναι παρών και διακινδυνεύει την ίδια του τη ζωή και δεν υπογράφει απλά σε ένα πρακτικό ενός συμβουλίου;

  1. …Ο πρόεδρος και τα μέλη των γειτονικών κοινοτήτων, ως και πας παρευρισκόμενος εκεί, υποχρεούνται, καλούμενοι παρ` οιασδήποτε αρχής, να μεταβούν εις τον τόπον της πυρκαϊάς μετά των αναγκαίων εργαλείων και να εργασθούν προς κατάσβεσιν αυτής, κατά τας οδηγίας της δασικής υπηρεσίας. Αι ως άνω διαταγαί της δασικής υπηρεσίας είναι παραχρήμα εκτελεσταί, ουδεμίαν δ` ευθύνην φέρουν οι εκδόντες αυτάς δι` επιζημίους συνεπείας προκυψάσας εκ των διαταγών των, εφ` όσον ενήργουν εν καλή πίστει.

Η προστασία και η διασφάλιση της  καλής πίστης από όλα τα μέρη (κράτος –κρατικούς λειτουργούς –πολίτες) αγγίζει στην πραγματικότητα την ορθή και αποτελεσματική άσκηση των συνταγματικών μας δικαιωμάτων. Η γνώση των νόμων του κράτους και της ιστορικής τους συνέχειας, η γνώση των συνθηκών εμφάνισης εξάπλωσης και αντιμετώπισης των εν γένει παραγόντων που επηρεάζουν κάθε καταστροφή όχι μόνο τις πυρκαγιές, αυτή η πολύτιμη γνώση μας, είναι καταδικασμένη να καταργηθεί από προσώπου γης ή κινδυνεύει τουλάχιστον να αλλοτριωθεί  τώρα ή στο μέλλον,  αν δεν υπάρξει κοινή συμφωνία τω μερών και αν επιμείνουμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε συνθήκες  “Κολοσσαίου”.

Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα αυτή εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Επίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση των άρθρων και των σχολίων χωρίς την αναφορά της σελίδας ως πηγή.

Ακολουθήστε την ιστοσελίδα μου στο GOOGLE NEWS για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα μας.


Leave a Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

© 2022 Antonios L Vasileiou