ΡΙΓΟΣ, ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΟΔΥΝΗ


Από ανάρτηση του Βαγγέλη Παπαχρήστου στο facebook.

(Γραμμένο για τις πυρκαγιές του 2007, επίκαιρο και για τις τωρινές που κατακρεούργησαν την Ελλάδα)

Ήταν σκληρές εκείνες οι μέρες. Ήταν μέρες πηχτές, γεμάτες ζέστη, σκόνη και καπνό. Μέρες πύρινες και φαρμακερές. Μέρες δοκιμασίας ενός έθνους. Μέρες καταστροφής μιας χώρας. Της Ελλάδας.

Ένιωσα ψυχική οδύνη εκείνες τις μέρες.

Ένιωσα πίκρα, βλέποντας την βιβλική καταστροφή και το πλήγμα που υπέστη η χώρα μου. Η μάνητα των πύρινων γλωσσών να καταβροχθίζει τα πάντα στο πέρασμά της. Οι μαύροι καπνοί, σαν ξέσπασμα ηφαιστείου, να κατακλείνουν τον ουρανό και να προκαλούν ασφυξία. Ένα κάλυμμα στάχτης να σκεπάζει τη γύρω φύση. Τα ουρανοθέμελα γύρω, κατάσκουρα. Ο κατακόκκινος ήλιος να βάφει με το ίδιο χρώμα ακόμα και τη θάλασσα.

Ένιωσα ρίγος, ανατριχίλα, βλέποντας στις οθόνες των τηλεοπτικών καναλιών ν’ αυξαίνει μέρα με την ημέρα ο αριθμός των πληγέντων και θανούντων από τις πυρκαγιές. Το κλάμα των ανθρώπων, που έχασαν τους δικούς τους, ήταν και δικό μου κλάμα.

Ένιωσα θλίψη, βλέποντας οι κόποι μιας ζωής να εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες. Ζούσα με τον πόνο και την πίκρα τους.

Ένιωσα ξαφνιασμένος, σοκαρισμένος, βλέποντας να καταστρέφονται οι απέραντες πυκνοδασωμένες πλαγιές, οι προσιτές κορυφές με τα αγέρωχα δέντρα και τα πανύψηλα έλατα…, το καταπράσινο χαλί που οι άνθρωποι τοποθέτησαν πάνω στο σκούρο δάπεδο. Αυτό το θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον που έπεφτε στο μάτι τού καθενός, μόλις περνούσε τα σύνορα κι έμπαινε στη χώρα του περισσού πράσινου, του πλούτου και της ευλογίας.

Ένιωσα κάποια απελπισία κι αναστέναξα βαθιά, όταν έβλεπα μέσα σε μερικές ώρες να εκδηλώνονται εκατοντάδες εστίες πυρκαγιών σ’ όλη τη χώρα. Ένα πύρινο κύμα έφευγε, δύο έρχονταν. Σα να κατευθυνόταν από ένα αόρατο, διαβολικό, δολοφονικό χέρι.

Ένιωσα δέος, όταν τα ίδια της τα τέκνα, την οδήγησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα και την δολοφόνησαν. Όχι με σφαίρες και βόλια. Ούτε στην αγχόνη. Με πύρινα βέλη την κατακρεούργησαν. Με βέλη που ξερνούσαν φωτιά και άφηναν πίσω τους μαύρο και ερεβώδες τοπίο.

Η καρδιά μου πάει να σπάσει, όταν σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές για τη χώρα, που ζητάει ομοψυχία και αλληλεγγύη, υποστήριξη και αγάπη, μερικοί, είτε αυτοί είναι δημοσιογράφοι ή τηλεπαρουσιαστές, είτε ιθύνοντες ή στελέχη κομμάτων, να βλάπτουν με τις δηλώσεις και τα σχόλιά τους την εικόνα της πατρίδας. Να την μαχαιρώνουν κι ας την πονάει. Να την δυσφημίζουν κι ας είναι η Μητέρα της Δημοκρατίας. Να την κουρελιάζουν κι ας είναι η αρχόντισσα του ήλιου και η βασίλισσα της ομορφιάς. Αξιοζήλευτη. Λες και δεν έχουν το χρόνο να τα σχολιάσουν αργότερα. Λες και η Ευρώπη, ο κόσμος θα απονείμει το χρυσό μετάλλιο σε όποιον την κατακρίνει και τη δυσφημίσει περισσότερο. Ο κυκλώνας «Κατρίνα» ξεκλήρισε μια ολόκληρη πολιτεία. Την Nicor Limsit. Ένα ολόκληρο κρατίδιο στην Αμερική και, μολονότι πέρασαν χρόνια, οι πληγές του, αν και βαθιές, δεν έγινε τόση δυσφήμιση απ’ τους Αμερικανούς.

Καθόμουν μπροστά στους δέκτες της τηλεόρασης σαν κομμένο δέντρο, σαστισμένος. Αφανισμένη η ψυχή μου. Παγωμένο το γέλιο μου. Ήθελα να βγάλω μια φωνή, μια κατάρα για τους αίτιους, για τους εγκληματίες.

Βαγγέλης Παπαχρήστος

 

Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα αυτή εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Επίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση των άρθρων και των σχολίων χωρίς την αναφορά της σελίδας ως πηγή.

Ακολουθήστε την ιστοσελίδα μου στο GOOGLE NEWS για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα μας.


Leave a Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

© 2022 Antonios L Vasileiou